Μουσουλμάνοι, μετανάστες και άσυλο

Η στερεοτυπική σκέψη, οι γενικεύσεις, ο δογματισμός και η μισαλλοδοξία συνθέτουν το ρατσισμό.

Ένας άθρησκος για τις θρησκείες

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, με έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα τα θέματα των μεταναστών και των προσφύγων. Δύο τάσεις που αν και διαφορετικές, οι περισσότεροι τις αντιλαμβάνονται ως ίδιες.

Έπειτα, μελετώντας κάποια γραπτά σχετικά με τον Μωάμεθ και το κοράνι, διαπίστωσα την ομοιότητα του χριστιανισμού με το Ισλάμ. Μα αφού υπάρχουν τόσες ομοιότητες, γιατί διαφαίνεται εκατέρωθεν μίσος;

Το αστείο της υπόθεσης, είναι η θεώρηση των χριστιανών ότι είναι πολύ διαφορετικοί από τους μουσουλμάνους. Δεν διακρίνουν καμία ομοιότητα, τους νομίζουν θρησκευτικά αντίθετους. Οι μουσουλμάνοι δεν το έχουν τόσο αυτό. Το κοράνι ως μεταγενέστερο, έχει συμπεριλάβει πολλά στοιχεία της βίβλου και των ευαγγελίων. Ο Ιησούς, θεωρείται προφήτης για το Ισλάμ, και μάλιστα ιδιαίτερα σημαντικός. Το όνομά του αναφέρεται στο κοράνι περισσότερες φορές απ’ ότι του Μωάμεθ.

Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, που βάση έχουν τη βίβλο –ιουδαϊσμός, χριστιανισμός, Ισλάμ- στην πραγματικότητα ταυτίζονται. Έχουν μάθει όμως, με γνώμονα τη θρησκεία να τρέφουν μίσος.

Αναρωτιόμουν γιατί τόση θρησκευτική έχθρα ενώ η ουσία τους είναι ίδια. Αλλά έπειτα θυμήθηκα ότι ορθόδοξοι-καθολικοί τα χάλασαν για μία φράση.

Πάντως, η έλλειψη πληροφόρησης παίζει και αυτή το ρόλο της. Είναι έντονο το φαινόμενο της ισλαμοφοβίας στη Δύση. Η ημιμάθεια πολλών χριστιανών, τους δίνει την εντύπωση ότι το Ισλάμ βασίζεται στο μίσος και την τρομοκρατία. Τμήμα της Δύσης, ζει με το φόβο ότι θα αντιμετωπίσει ένα τζιχάντ από φανατικούς μουσουλμάνους-ισλαμιστές. Τι σημαίνει αλήθεια το τζιχάντ; Όχι πάντως ιερός πόλεμος όπως οι περισσότεροι νομίζουν. Η λέξη είναι αραβική, η έννοια της οποίας είναι η εσωτερική προσπάθεια για βελτίωση του εαυτού. Επίσης, το Ισλάμ όπως και οι άλλες δύο θρησκείες που προανέφερα, πυρήνα έχουν την αγάπη για τον πλησίον κι όχι το μίσος.

«λαθρο»μετανάστες, μετανάστες και πρόσφυγες

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: ο όρος «λαθρομετανάστης», εκτός από απάνθρωπος είναι και άτοπος. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν «λαθρομετανάστες», αλλά πολιτικοί πρόσφυγες και οικονομικοί μετανάστες.

«Δουβλίνο 2»

Βρίσκει τόσο συχνά αναφορά στο δημόσιο διάλογο, αλλά ελάχιστες φορές με την ορθή της σημασία. Η συνθήκη «Δουβλίνο 2», υπογράφτηκε το 2005 από όλες τις χώρες της Ε.Ε. Με μια πρόχειρη αναζήτηση στο google, δεν βρήκα ούτε μία θετική αναφορά για τη συνθήκη αυτή, από κανένα «ενημερωτικό» site. Το κενό της πληροφόρησης και η κυριαρχία της παραπληροφόρησης είναι ευδιάκριτα.

Αρχικά να τονιστεί το εξής: η συγκεκριμένη συνθήκη δεν αφορά μετανάστες αλλά πρόσφυγες. Υπογράφτηκε στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής προσπάθειας για δημιουργία Κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου(ΚΕΣΑ) με στόχο την ανθρώπινη μεταχείριση των προσφύγων και την εύκολη πρόσβαση στις διαδικασίες αίτησης ασύλου.

Έχει δημιουργηθεί μία ψευδή εντύπωση από τα κυρίαρχα media και τα κόμματα: ότι το «Δουβλίνο 2» ευθύνεται για την αύξηση των προσφύγων στην Ελλάδα. Η ανάθεση της ευθύνης στην Ε.Ε., υποβοηθάει να κρύψουν τη δική τους, που στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι τεράστια.

Το «Δουβλίνο 2» υποχρεώνει τη χώρα που ο πρόσφυγας αιτήθηκε άσυλο, να εξετάσει την περίπτωση και να αποφασίσει να χρήζει ή όχι ασύλου. Αν αυτό χορηγηθεί, ο πρόσφυγας είναι ελεύθερος να κινηθεί σε όλη τη σέγκεν. Στην Ελλάδα, το πρόβλημα είναι η ανυπαρξία ενός άμεσου συστήματος χορήγησης ασύλου, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες αιτήσεις να είναι στο συρτάρι εδώ και χρόνια. Οι άνθρωποι αυτοί, είναι εγκλωβισμένοι εδώ, ζώντας σε μία ημιπαράνομη κατάσταση προσμένοντας με υπομονή μια απάντηση από την ελληνική πολιτεία.

Σε περίπτωση που ο αιτών άσυλο φύγει από την Ελλάδα προς άλλη χώρα της Ε.Ε., βάσει της συνθήκες πρέπει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Αυτό εδώ και χρόνια έχει καταργηθεί στην πράξη από τις υπόλοιπες χώρες. Δεν επιστρέφουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, λόγω της συστηματικής παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κράτος προς αυτούς. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, αναφέρει σε έκθεσή της το 2009:

Στους πρώτους δέκα μήνες του 2009 υπήρξαν 7.857 αιτήματα για επιστροφές ατόμων από κράτη μέλη της ΕΕ προς την Ελλάδα, η οποία συμφώνησε να δεχτεί 2.770 ανθρώπους. Τελικά πραγματοποιήθηκαν συνολικά 995 επιστροφές.[i]  Η έρευνα που διεξήγαγε η Διεθνής Αμνησία κατέδειξε ότι, μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα, τα άτομα αυτά (σύμφωνα με τη γενική μεταχείριση των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα)  αντιμετωπίζουν σειρά παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθιστώντας απαράδεκτη επί του παρόντος τη συμπερίληψη της χώρας στο σύστημα επιστροφών του Δουβλίνου ΙΙ.

Ευτυχώς, η ευρωπαϊκή επιτροπή χρηματοδοτεί εξ’ ολοκλήρου τη σύσταση συστήματος χορήγησης ασύλου το οποίο θα τεθεί σε λειτουργία εντός του καλοκαιριού.

Τα μαθητικά τα χρόνια

Κάθε έτος τέτοια εποχή, ο νους μου είναι στις πανελλήνιες εξετάσεις. Στους νέους ανθρώπους που ακόμα τολμάνε να ονειρεύονται και να έχουν στόχους· ανεξάρτητα απ’ το αν αυτοί οι στόχοι είναι συνειδητή επιλογή τους ή αποτέλεσμα επιρροής των ερεθισμάτων τους.

Η εξουσία τούς επιτείθετε σκληρά. Τους εξοικειώνει με την πειθαρχία και την υπακοή, τους τοποθετεί δια της βίας στον εγκέφαλο πληροφορίες ως επί των πλείστον άχρηστες και βαρετές, τους εξαναγκάζει να παπαγαλίσουν ώστε μέσω ενός παράλογου συστήματος να εισαχθούν σε μία σχολή· ίσως άσχετη με αυτή που πραγματικά θα ήθελαν.

Παραλογισμός – Ανταγωνισμός – Παπαγαλία, αυτό είναι το τρίπτυχο των πανελληνίων εξετάσεων. Με θυμάμαι μαθητή να σκέφτομαι σοβαρά την ιδέα αποχής μαθητών από τις εξετάσεις. Μιας ιδέας εκ των προτέρων καταδικασμένης. Οι γονείς θα ήταν οι πρώτοι που θα την κατέστελλαν, πριν προλάβει ο κρατικός μηχανισμός. Οι καθηγητές αδιάφοροι.

Οι περισσότεροι δεν με συμπαθούσαν, ήμουν απ’ τους ζωηρούς. Μια μειοψηφία απ΄ αυτούς με «είχε» στο μάτι, αντιπάθειες που τις ξεχρέωσα με δεκάδες άδικες αποβολές, προσβολές προς εμένα ή την οικογένειά μου, και φυσικά, βαθμοί τετραμήνου πιο χαμηλοί και από τα γραπτά μου.

Από την άλλη, από γυμνάσιο/λύκειο, έχω ακόμα αποτυπωμένα πρόσωπα και ονόματα καθηγητών που είχαν άμεση σχέση και επαφή μαζί μας. Ενδιαφερόντουσαν να μας περάσουν γνώσεις, να μας καλλιεργήσουν την κριτική άποψη. Όχι να βγάλουν την ύλη. Κάνω λόγο για ανθρώπους μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Με τους υπόλοιπους ήμουν απέναντι. Εξάλλου, οι καθηγητές είναι η πρώτη εξουσία που συναντάει ο σύγχρονος άνθρωπος στα πλαίσια της εξω-οικογενειακής του κοινωνικοποίησης.

Πανελλήνιες εξετάσεις. Δεν έπρεπε να υπάρχουν. Οι καθηγητές/τριες, αν πραγματικά ενδιαφερόντουσαν για τα παιδιά τους, μαζικά και συστηματικά θα διεκδικούσαν ελεύθερη παιδεία, αποκοπή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης από την τριτοβάθμια, ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστους ενδιέφερε. Οι περισσότεροι δεν ένιωθαν την ανάγκη να παραπονεθούν. Είχαν το μισθουλάκο τους, δεν τους ήλεγχε κανείς, αυθαιρετούσαν εις βάρος των μαθητών τους. Μετά από τρία μνημόνια, αισθάνονται –και φυσικά είναι- ριγμένοι, στα όρια της μη επιβίωσης. Εξού και η αντίδραση. Δεν προκλήθηκε από τη χρόνια αδικία εις βάρος των παιδιών τους, αλλά προς υπεράσπιση του κλάδου τους. Σαφώς, η ιδεολογία της ανοχής και της αδράνειας δεν αφορά τους καθηγητάδες, αλλά το μαζικό τμήμα της νεοελληνικής κοινωνίας, των πελατών του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Των εξαγορασμένων ψηφοφόρων.

Όπως και να ‘χει, η συντριπτική πλειοψηφία των διδασκόντων υπερψήφισε την απεργία, δίχως να οπισθοχωρεί στο άκουσμα των απειλών περί επιστράτευσης από την τρικομματική χούντα. Μια κίνηση που σημαίνει πολλά. Η αρχή μιας αλλαγής σε μία χρόνια σάπια νοοτροπία στους κόλπους των καθηγητάδων. Οι αντιπρόσωποί τους, εκμεταλλευόμενοι τη λογική της ανάθεσης που λειτουργούν τα συνδικάτα, πρόδωσαν τη βάση και αποφάσισαν την αναστολή της απεργιακής κινητοποίησης. «Αριστερά» κόμματα και εργατοπατέρες τους πρόδωσαν. Έτσι, ακόμα μια εργατική ήττα προσμετρείται.

Ο Μπακούνιν περί αλληλεγγύης

Υπάρχουν δύο τρόποι προσφοράς η ελεημοσύνη-φιλανθρωπία και η αλληλεγγύη. Να λοιπόν, πώς οι αναρχικοί αιώνες τώρα αντιλαμβάνονται την έννοια της αλληλεγγύης, σε αντιδιαστολή με την υπεράνω φιλανθρωπία της χριστιανικής ηθικής.

 

«Η επιδιωκόμενη αλληλεγγύη, απέχοντας πολύ απ’ το ν’ αποτελεί προϊόν μιας οποιασδήποτε τεχνητής εξουσιαστικής οργάνωσης, όποια μορφή κι αν έχει αυτή, δεν μπορεί παρά να είναι το αυθόρμητο προϊόν της κοινωνικής ζωής, οικονομικής όπως και ηθικής. Το αποτέλεσμα της ελεύθερης συνένωσης των κοινών συμφερόντων, φιλοδοξιών και τάσεων. […]

Έχει σαν απαραίτητη βάση της την ισότητα και τη συλλογική εργασία –υποχρεωτική όχι από το νόμο, αλλά από τη δύναμη της πραγματικότητας- και τη συλλογική ιδιοκτησία· σαν οδηγό, έχει την εμπειρία, την πρακτική της συλλογικής ζωής, τη γνώση και τη μάθηση και σαν τελικό σκοπό, την εγκαθίδρυση μιας ελεύθερης Ανθρωπότητας, που θ’ αρχίσει με την πτώση όλων των κρατών».

Ο δρόμος

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Και έχει. Την καταλαβαίνουν μόνο εκείνοι που τη γράφουν. Οι υπόλοιποι πολύ αργότερα.

Ύστερα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία. Από δεξιός έγινες χουντικός, άφησες τα παιδιά του πολυτεχνείου αβοήθητα και δεν το συγχώρεσες ποτέ στον εαυτό σου. Το 1975 βγήκες στο δρόμο να εορτάσεις την πτώση του φασισμού που ανεχόσουν και έτρεφες. Όμως ποτέ δεν πέθανε μέσα σου, τον κυοφορούσες. Ψήφισες ΠΑ.ΣΟ.Κ. γιατί είχες τύψεις, γνώριζες ότι τους βασανισμούς εσύ τους έκανες. Όσο ζούσε ο Αντρέας δεν ψήφισες τίποτα άλλο. Μετά βρέθηκες σε σύγχυση, αλλά οι ολυμπιακοί δεν σε χάλασαν. Μέχρι το 2008 ήσουν απολιτίκ, μέχρι που ένιωσες την ανάγκη να καταδικάσεις τη βία του Δεκέμβρη. Ξαναέδωσες ψήφο στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και μετά αισθάνθηκες απογοητευμένος από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Ναι, αυτές που στηρίχθηκαν σε σένα ανθρωπάκο, όπως θα σε αποκαλούσε ο Βίλχεμ Ράιχ. Τώρα έγινες νοσταλγός της χούντας και ψήφισες Χρυσή Αυγή.

Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία. Και καμιά φορά στην εκκλησία. Γιατί δύο θεούς έχεις: το Ναζωραίο και το γαύρο. Στεναχωριέσαι όταν χάνει, δεν κοιμάσαι, έχεις νεύρα, ξεσπάς στη γυναικούλα σου που θα ήθελες να την έχεις κερατώσει αλλά δεν έτυχε να σου κάτσει μία σαν κι αυτές που βλέπεις τα βράδια της Κυριακής στα μεγάλα σόου.

Η σημαία σου έπεσε ανθρωπάκο, έχει ξοφλήσει. Θα ανέβει άλλη έως ότου να σαπίσει κι εκείνη. Θα τιμωρηθείς. Το έγκλημά σου θα είναι όχι η απάθεία σου, αλλά η επιθυμία σου να μένουν όλοι απαθείς.

Ο δρόμος είναι άδειος, αλλά τουλάχιστον έχει κίνηση στο twitter.

Θέλουμε βία

Το φαινόμενο του νεοναζισμού, έχει απασχολήσει πολλούς και πολλές. Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Μερικές υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε, γιατί έτσι τους δίνουμε αξία. Απαντάμε, ότι όσο εθελοτυφλούν και δεν αντιμετωπίζουν τους δολοφόνους, γίνονται συνένοχοι.

Άλλοι υπερασπίζονται, λόγω άγνοιας κυρίως, το ότι η πολιτεία πρέπει να τους αντιμετωπίσει θεσμικά. Τους απαντάμε ότι το επίσημο κράτος τους έθρεψε τόσα χρόνια. Και να ήθελε όμως, οι δεσμοί της χ.α. με την αστυνομία είναι τόσο ισχυροί, που ποτέ δεν θα αντιμετωπιζόντουσαν αποτελεσματικά από τους «συναγωνιστές» τους.

Ο πολίτης έχει μάθει να λειτουργεί και να ζει πάνω στη λογική της ανάθεσης. Έχοντας ο ίδιος χαμηλή αυτοεκτίμηση, περιμένει κάποιον –ένα κράτος, ένα αφεντικό, έναν επενδυτή, έναν ηγέτη- να τον σώσει. Αυτή είναι η δομή και η λογική του συστήματος, έτσι λειτουργεί χρόνια η ελληνική κοινωνία.

Ζώντας την περίοδο της ολικής αποσύνθεσης ενός κοινωνικού κράτους που ποτέ δεν υπήρξε, η ανάθεση της ελπίδας σε αυτό, είναι ταυτόχρονα η θανάτωση της ελπίδας.

Εκείνοι που πρέπει να δράσουν, είναι οι απλοί πολίτες. Να ενημερωθούν για τα δεκάδες καθημερινά περιστατικά ρατσιστικής βίας, να τα διαδώσουν μέσω των social media αλλά και των συζητήσεων, να στηρίζουν αντιφασιστικές δράσεις και ό,τι άλλο μπορεί ο καθένας.

Δεν υπάρχει η απαίτηση σε κανέναν να είναι ράμπο για να θεωρηθεί αντιφασίστας, ούτε ο αντιφασιστικός αγώνας περιορίζεται σε συμπλοκές με φασίστες. Εκείνοι που δεν θέλουν να συγκρουστούν, θέση απόλυτα σεβαστή, μην κατακρίνουν εκείνους που το κάνουν. Γιατί αυτή είναι η πιο αποτελεσματική πράξη. Η άμεση και βίαιη απάντηση στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Δεν πρόκειται για πόλεμο «δύο άκρων», όπως επιθυμεί το σύστημα να παρουσιάσει. Το τόνισε ο Μαζάουερ στο Deree, μέχρι και ο επίτροπος της κομισιόν: η ρατσιστική βία δεν συγκρίνεται με καμία, καθώς είναι άμεσα επικίνδυνη για τον κοινοβουλευτισμό, προς μια πιο ολοκληρωτική κατεύθυνση.

Οι εδώ «φιλελεύθεροι» το παραβλέπουν. Επιδιώκουν, το αίσχος της νεοναζιστικής βίας να το φορτωθούν ενοχλητικές για αυτούς ομάδες, όπως αναρχικοί και αριστεροί. Εν τέλει, οι «δημοκρατικές», «προοδευτικές» ομάδες του «συνταγματικού τόξου» να θεωρηθούν οι μέχρι σήμερα εξουσιαστές. Εδώ κολλάει το «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», εξαιρώντας φυσικά την κρατική λειτουργία και τη μείωση του βιοτικού επιπέδου του λαού από το κράτος.

Η προπαγάνδα αυτή, έχει περάσει σε μέρος του κόσμου. Όχι όμως σε εμάς.

Συνεχίζεται.